Liefde

Liefde voor oude mensen, Ze zijn zo geleefd, ze geven niet meer om welke dag wanneer valt en hoe de regen Via de versleten dakpannen, recht in de roeste goot, via de pijp de ingevallen put induikt Ze zitten niet meer met vragen, of hebben ze in kronkels verwrongen van zelfgekweekte groenten en overvolle diepvriezen, zo koud en ’t is warm in de zomer, ze puffen en beseffen dat dit zweet niet meer hetzelfde zweet is als toen ze nog gingen hardlopen, in de broeken die bij elke knieplooi veel meer omhoog ging naar standaarden te hoog, of toch hip. Liefde voor oude mensen, ze geven en delen en zien liever anderen hun tanden rotten met zoetigheid, omdat die van hun al elke avond gaat zwemmen hun rond zwembad van ongeveer 8 cm doorsnede bermhartig en lief, alsof hun vel enkel nog zacht kan zijn met rekbare rimpels die verhalen kunnen vertellen alsof ze zelf met flappende armen de stoffige projector aandraaien Liefde, alsof ze elke dag in de aarde woelen om voeling te krijgen met hun huis na stilstand de bommen zijn nog vage knallen in hun hoofd, als wij ons hoofd stootten en veel te lange nachten met domme dingen, leuke dingen, foute dingen, vage beschrijvingen en verbeteringsplannen die dan onder duiken met de ochtend die de nacht voor wakkeren betekend, zo laat Liefde, hou mij vast Liefde, hou mij hier Liefde, ga niet weg Maar sluit de deur en zet u En vertel over de lijnen in uw hand, en de eksters die zich rond de ogen bevinden zodat ik de juiste kan uitpikken, en mijn ogen niet gitzwart worden Bedankt

Sliep

Ik sliep met elektrotechniek hoe de ruggengraad gedraait kan worden tot mate van verbranding de scherpte en de warmte, diep gedrongen tot nadenken asynchroon draait de wereld door, gespiesd op eigen as, niet wetende wanneer. zo daar de zonde zondaar op zondags geluk uit, de biecht klapt en slaat toe* *meer info op het nummer 0474918193 Vliezen in afprijzing, alles in overvloed en keer op keer redden we ons met aangedreven boeien, zolang het maar kan gedaagd tot vriend, collega, consuminderend, concullega en burn-out-partner in geodriehoekrelatie, zo combineer je lat en polygamie zet eigen rekken recht om alles plaats te geven, smijt het kastensysteem door de ruit en eigen living binnen, je verzint het niet Geschreven en vergeten door geen geografische virtuele locatie, zo ver staan we nog niet. //autosave 11/09/2018 14:46 de dag dat de dag stierf, slaapzacht ronkend roest rijdt door de straten, kijkt iemand op van op het pad, stenen lijken verloren te hebben benijdt door slavernij, zonnekloppers zweten langs hun pens, de seconde die niemand had lag hier er liggen golven in het bad, ze koppen schuimen en de koppen schuimen, ’t is een soort gierigheid in de gulzigheid die ze vinden. Een verloren parel in een oesterschelp, gekraakt op het gouden gebit. ik sliep de ogen brandden nog na, vieze schimmen en netjes is het oog net niet. dweil met de knokel geheten naar Paul Ols, in het donker zien we eigen geschiedenis zich her schrei ven komt aan de oppervlakte, het eenmaal gezonken plastiek gepaard met applaus we zijn zo goed slaapzacht

As Silent as most Nights are

As silent as most nights are the opposite took you away it was a dark night and even when the sun came up there was no light only silence and tears. people came out to turn into themselves you slept we closed our eyes, awakening our memories and you ‘til reality comes crushing hope Wherever you are, you are here, yet Another star shines Like you were Like you are You left, became more, brought love, and the flowers brought the colors back

Eigen Voeten

Voor mijn eigen voeten Ik leg me hierbij neer Bij de daden die ik niet vertrouw, nu de vogelverschrikker kapot is, komen ze pikken ik leg stenen rondom mijn tenen zodat ik van kleinsaf een klein doolhof opbouw daar loop ik dan, verloren, terwijl mijn hart nog bloed spuwt op de grond die op de vloerverarming na, koud aanvoelt de sporen trekken zich tot het begin, tot waar ik de eerste stap langzaam wou zetten toen het gejuich nog klonk zoals het hoorde ooit zullen ze reiken, tot daar, aan de rand van de stenen waar de doornstruiken mijn bubbel terug doorprikken en ik implodeer in eigen brein